When I was a boy, I had a dream
დიდი ხანია, რაც ლიტერატურამ ფურცლებიდან ეკრანებზე გადმოინაცვლა, გვერდები სქროლვამ შეცვალა, კალამი კი კლავიატურამ. დიდი ხანია მას შემდეგაც, რაც წიგნების ბეჭდვაზე მეტად მწერლები პოსტების წერამ აიტანა. ვიფიქრე, ამ ბლოგს მაინც არ გავამხატვრულებდი, მაგრამ აბა ვის გაუგია ოცნებების დოკუმენტურობა. ოცნებები იწყება ზღაპრულად და ძირითადად Happy End-ის გარეშე სრულდება ხოლმე. ალბათ, ესაა სწორედ ოცნებების ხიბლიც, დაგტოვოს იმ პატარა ბავშვად, რომელსაც ძალიან უხაროდა ძილის წინ ზღაპრის მოსმენა. ზღაპრის, რომელშიც დევებს ჩია კაცები მახვილგონიერებით ამარცხებენ. ეგეთ ოცნებაზე მინდა მოგიყვეთ. პატარა ბიჭის ოცნებაზე, რომელმაც დღის სინათლე ვერასდროს ნახა. ამასწინებზე, ან იქნება საერთოდაც დღეს, ქუჩაში სკამეიკაზე ჩამომჯდარი სიგარეტის თითოეული ნაპასისთვის თითო პრობლემა რომ უნდა გამეტანა, პატარა ბიჭი მომიჯდა, ტიერი ანრის მაისური ეცვა. იმ სიცხეში გეტრები მუხლებამდე ამოეტანა, მაისურს შიგნით რეზინის სპორტული ჩაეცვა, შორტიკებში ჩაეტანიებინა და იდაყვში ამოჩრილ ბურთს გადიდებული თვალებით დაჰყუ...